De lente is er en
dat laat niemand onberoerd. Terwijl jongelui overdreven bloot de stadsparken
bezaaien met lege bierblikjes, is de eerste rokjesdag al geweest op een
Caribische winterdag. Helaas is de Hollandsche eerste-zonnestraalhysterie niet
voor iedereen weggelegd, met de bijbehorende opkomst van de voorjaarskwaaltjes.
De eerste roodverbrande kreeften zijn al gespot en de pollenagenda is hotter
dan een Playmate-kalender. Snotterend en krabbelend aan mijn eerste muggenbult
bel ik mijn moeder voor wat helende energie.
Mijn moeder is
onlangs 52 geworden en er wordt nog steeds gevraagd of ze mijn zus is. Dit
klinkt als een leuk compliment voor beiden, maar ik heb een traumatische
puberteit achter de rug met leeftijdsgenoten die een versierpoging maakten. Velen
vragen wat haar geheim is en hoe ze in vorm blijft. Ze trekt wel eens een
baantje, maar ze eet en rookt wat ze wil en houdt van een glaasje wijn. Als ik
haar vraag hoe ze haar eeuwige jeugd zelf verklaart, stickert ze meteen een
onmetelijke hoeveelheid aan boeddhistische spreuken op mijn bumper. Om Hare
Alwetende een beetje in te tomen, dien ik derhalve gerichter vragen te stellen.
Ik begin over eten, omdat ik van huis uit heb geleerd dat daar alle antwoorden in zitten. Grappig genoeg draait zij dit om en zegt: “Ik eet niet om me goed te voelen, maar voel me goed en eet!” Ze beweert dat schuldgevoel de grootste dikmaker is. Als ik erover nadenk, is er inderdaad een antipathie tegen allerlei soorten eten ontstaan in de afgelopen jaren. Je kunt geen M&M meer eten zonder dat deze vertaald wordt in aantal minuten op de crosstrainer. Volgens mijn moeder zijn je smaakpapillen een godsgeschenk, dat je niet in de bek mag kijken. Als je lekker in je vel zit vanuit deze state of mind, kun je schuldvrij genieten van elke hap. Amen.
Ik begin over eten, omdat ik van huis uit heb geleerd dat daar alle antwoorden in zitten. Grappig genoeg draait zij dit om en zegt: “Ik eet niet om me goed te voelen, maar voel me goed en eet!” Ze beweert dat schuldgevoel de grootste dikmaker is. Als ik erover nadenk, is er inderdaad een antipathie tegen allerlei soorten eten ontstaan in de afgelopen jaren. Je kunt geen M&M meer eten zonder dat deze vertaald wordt in aantal minuten op de crosstrainer. Volgens mijn moeder zijn je smaakpapillen een godsgeschenk, dat je niet in de bek mag kijken. Als je lekker in je vel zit vanuit deze state of mind, kun je schuldvrij genieten van elke hap. Amen.
Zoetzure
komkommers zijn de garnering voor ongeveer elk Surinaams gerecht, van een
broodje bakkeljauw tot aan een uitgebreide nasischotel. Niet alleen is het een
makkelijk recept, maar de pittige variant van mijn moeder bevat uitsluitend ingrediënten
die afzonderlijk als natuurlijk wondermiddel dienen voor de voorjaarskwaaltjes.
- 1 komkommer, in plakjes gesneden | Komkommerschijfjes op je verbrande huid zijn de beste aftersun
- 1 rode ui, in ringen gesneden | Leg een halve ui onder je bed tegen kriebelhoest
- Azijn, 1/3 aangelengd met 2/3 deel water | Sprenkel na het douchen een laagje azijn op je voet tegen voetschimmel en jeukende kloofjes
- Zout en suiker naar smaak | Zout- of suikerkorrels met een beetje spuug over de muggenbult wrijven laat de jeuk verdwijnen als sneeuw voor de zon
- Een halve Mme Jeannette-peper, fijngesneden | Druk het sap uit een peper met een vork en meng het met een glas limoensap tegen hooikoorts
Leg de komkommer
en rode ui in een schaal. Giet een scheut azijnwater erover tot alles nét onder
staat. Als ik vraag aan mijn moeder hoeveel scheppen zout en suiker erin
moeten, weigert ze een concreet antwoord te geven en adviseert ze om gebruik te
maken van mijn welopgevoede smaakzin. Proef dus telkens of je goed gaat. De Mme
Jeannette-peper zeer fijn snijden en erdoor mengen, kijk uit dat je vingers
hierna uit de buurt van je gezicht en andere edele delen blijven. Dek de schaal
af en laat de smaken minimaal een halve dag intrekken. Je kunt het wekenlang in de koelkast bewaren, dus zorg altijd dat je genoeg maakt.

No comments:
Post a Comment