PIKANT; STORY OF MY LIFE: Puur drama met een korrel zout

Soms vraag ik me af of ik stiekem gefilmd word. Dat ik de nietsvermoedende hoofdpersoon blijk van mijn eigen waargebeurde drama, terwijl ergens een onzichtbare regisseur allerlei sensationele plotwendingen bedenkt. Dit jaar begon met een geweldig intro, dankzij een droomvakantie en een filmisch huwelijksaanzoek. Precies op het moment dat ik me comfortabel begon te voelen in het geluk, stortte mijn wereld op overdreven theatrale wijze in. Terwijl alles kapot, dood of op ging, raakte ik langzaam uit de beste rol van m’n leven. Die van mezelf. Ach ja. Alles voor de kijkcijfers.

Misschien herken je het wel, dat je ineens merkt dat je jezelf aan het spelen bent- en niet aan het zijn. Doordat van alles in het water valt, is je hele zelfbeeld vertroebeld. Ik voelde mezelf ineens zo’n aandachtsgeil wijf dat tegen iedereen klaagt over haar taille, niet doorhebbende dat iedereen zich meer irriteert aan haar opgeblazen kutkarakter. Terwijl mensen om mij heen vroegen waarom ik in godsnaam zoveel werkdruk op mij nam, vond ik dat ze zich niet zo moesten aanstellen en probeerde een burn-out. Deze uiterste vorm van stress is hartstikke hip en kun je helemaal zelf creëren in 3 simpele stappen:

1. Laat het je overkomen. Het heeft geen zin om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen keuzes op werkvlak, er is altijd iemand anders die jouw problemen beter kan oplossen.
2. Stop met relativeren. Natuurlijk zijn er mensen die veertien uur per dag werken van hun twaalfde tot hun zeventigste jaar op een katoenplantage, maar zij begrijpen niet hoe zwaar het is voor je rug om de hele dag achter een bureau te zitten.
3. Ga tot het gaatje. Omdat trots hoger gerangeerd staat dan realiteitsbesef, heeft het geen zin om toe te geven dat je hier wellicht niet voor gemaakt ben. 

Kort daarna liet ik mijn kat inslapen. Die vond het een uitgerekend moment om ongeneeslijk ziek te worden. Om het schokeffect te waarborgen, belde mijn vader daarna of ik zin had om langs te komen vanwege zijn onlangs opgelopen longembolie. Een uitstekende gelegenheid om tussen de koppige knalruzie van mijn vriend en zijn aanstaande schoonmoeder weg te glippen. Hm… wat miste er nog? Oh ja, saldo op mijn bankrekening. Ik weet nog hoe ik in mijn bed naar het plafond lag te staren, dat op drie verschillende plaatsen lekkage vertoonde. Toen knapte er iets.

“CUT!”

Ik weet niet meer waar ik de regie precies uit handen heb gegeven, maar dit kan ik toch zelf veel beter? Waarom de boel romantiseren, terwijl de naakte waarheid de meest ongelooflijke roman is? Langzaam voelde ik hoe een onvermijdelijk doemscenario veranderde in een bijtende satire. Ik besefte me dat de rol van allesbespottende sociopaat mij op het lijf was geschreven, dikgedrukt op mijn nog altijd groeiende taille. Als het leven klote is, kun je het in elk geval smaakvoller maken door het te nemen met een flinke korrel zout. Leedvermaak is tenslotte het beste vermaak, vooral als het van jezelf is. Dus dit is het, mijn kant van mijn eigen verhaal. Kom maar op met die Oscar.

Zoute chocopopcorn

Op deze manier kun je met enkele ingrediënten de perfecte popcorn maken, zonder ongepofte korrels en met een krokante bite.

·         Een handvol pofmaïs
·         Kokosolie
·         Pure chocolade
·         Grof zeezout

Rasp de chocolade en steek hierbij regelmatig wat in je mond. Verhit de olie in een ruime pan, de bodem moet bedekt zijn met een dun filmlaagje. Leg drie maïskorrels in de olie en sluit de pan af. Nadat je drie keer ‘pop’ hebt gehoord, haal je de pan van het vuur en verdeel je de overige maïskorrels over de bodem. Zeg 30 keer ‘chocopopcorn’ en zet de pan weer terug op het vuur. Zodra de korrels zich ontpoppen, houd je de deksel licht schuin om de hete stoom te laten ontsnappen en schud je de pan heen en weer. Wanneer je drie keer ‘chocopopcorn’ kunt zeggen tussen twee pops, haal je direct de pan van het vuur. Strooi de chocoladerasp en zout naar smaak over de popcorn, wanneer deze nog warm is.

WTF? (WHAT THE FOOD?): #Tafelmanieren

Ik heb het nog meegemaakt, dat ik achter de bar stond en er werd gebeld op het vaste nummer en gevraagd naar manlief. Dat ik dan uitlegde aan mevrouw dat het niet geoorloofd is om een naam te roepen vanachter de bar, dat wij de discretie van de veronderstelde gast dienen te waarborgen. Wanneer ik nadien naar de zithoek liep, waar meneer toevallig zat met zijn secretaresse, waardeerde hij dit overigens altijd met een riante fooi.

Tegenwoordig wordt er niet meer gebeld naar het vaste nummer. Wanneer je vandaag de dag belt naar een restaurant om bijvoorbeeld te reserveren, word er dikwijls opgenomen door een stem die overvallen lijkt door de telefonische vraag. Je krijgt de wedervraag of je de reserveringsapp nog niet hebt gedownload, of wordt onvriendelijk verzocht om gebruik te maken van het mailadres dat toch duidelijk op de site staat. Dat je uit bent op zoete revanche, blijkt wanneer je uiteindelijk op de per mail gereserveerde datum komt eten met een aantal gasten. Direct bij het plaatsnemen aan tafel wordt naast het voorgerechtbestek de smartphone gelegd, soms met lichte ergernis dat hier anno 2015 nog een servet in de weg ligt.

"Hoort de mobiel naast het mes, of naast de vork?"

Wanneer je je realiseert dat er een kelner aan tafel staat voor het aperitief, vraag je om de wijnkaart en de WiFi-code. Het is onnodig om erop te wijzen dat je in een eetgelegenheid zit, gezien je dit juist aan het delen bent op alle social media kanalen. Tegen de tijd dat de kelner erin slaagt om tussen het appen en sms’en door ieders menukeuze te achterhalen, is het moment aangebroken waarin je tafelgenoten grappige en/of onsmakelijke filmpjes laten zien. Het is handig dat de telefoons reeds in de aanslag zijn, wanneer vervolgens de eerste gang komt. Hiervan dient een stijlvol shot gemaakt te worden, dat door zoveel mogelijk mensen leuk kan worden gevonden. Wanneer dit is gelukt werk je het gerecht snel naar binnen, omdat het inmiddels afgekoeld minder goed smaakt. Dit is wanneer de meeste gezelschappen in een communicatief gat vallen. Natuurlijk kun je met elkaar praten, maar hoe druk je jezelf uit zonder emoticons? Je vlucht op weg naar het toilet, waarin je opstoot tegen mensen die blijkbaar niet doorhebben dat je tegelijkertijd checkt hoeveel ‘likes’ je reeds hebt behaald. Nadat het hoofdgerecht is gedeeld met iedereen die het interesseert en de koffie overgeslagen, dreigt het ongemakkelijke sociale moment van afscheid nemen. Gelukkig wordt dit onderbroken door een luide ringtone en een ‘sorry, deze moet ik echt even nemen!’. Uiteraard is er begrip voor, het is tenslotte niet makkelijk om in voortdurende verbinding te staan met de hele wereld.

Dat zal ‘m leren, die kelner met z’n reserveringsapp. Omdat de rekening op de cent af is vereffend middels mobiel bankieren, heeft hij tevens de riante fooi misgelopen. Het voordeel is dat hij zich niet meer hoeft te bekommeren om de discretie van de gast. Hij trekt achter de bar zijn mobiel tevoorschijn op een zichtbaar verhullende manier en typt iets op zijn tijdlijn. Iets over het lef waarmee gasten je niet aankijken, wanneer ze tegen je praten. De mevrouw die met haar lege glas al een aantal minuten zijn aandacht probeert te trekken, heeft hij niet gezien.

COCK-TALE: Spaans temperament uit het Oostblok

Als het gaat om mijn verjaardag, kan ik mij dankzij een gemêleerde vriendengroep altijd verheugen op een verrassende diversiteit aan cadeaus. Mijn mannelijke maten feliciteren mij doorgaans met flessen drank, om deze vervolgens zelf op te drinken en een gat in het geheugen te slaan. Mijn vrouwelijke vrienden daarentegen, kiezen voor een verrijkende ervaring om voor altijd te herinneren. Zij luisteren dan ook, wanneer ik (ongetwijfeld in een beschonken bui) zeg dat ik een opera meegemaakt wil hebben voordat ik dit leven uitzing. Persoonlijk zou ik een ander adviseren om dit kunstgenre te proeven, door een workshop te bezoeken of een theatervoorstelling met operafacetten. Mijn vriendinnen daarentegen kozen ervoor om voor de volledige trip te gaan met Georges Bizets honderdtachtig minuten durende ‘Carmen’.

Wanneer we het Rotterdamse Luxor binnenkomen, valt als eerste op dat men zich uiterst chic heeft gekleed voor de gelegenheid. Wat een verademing in dit tijdperk, waarin men met sokken onder hun slippers en een heuptas klakkeloos binnenwandelt in de vergane glorie van een casino. Even wanen we ons in Milaan, wanneer lange avondjurken en klassieke tenues de ville tevoorschijn komen bij het afgeven van de jassen aan de garderobe. Ondanks onze sneloverwogen parkeeractie waarmee we het terrein barricadeerden voor alle uitgaande verkeer, zijn wij stijlvol te laat. Haastig geven we onze acte de présence op de toegewezen vierde rij van het balkon.

Het eerste wat opvalt wanneer de doeken openslaan, is dat het gezelschap uit de door Rusland omsloten republiek Tatarije niet de schoonheidsprijs verdient. Het is zichtbaar in de decors en kostuums, dat het een Noordoost-Europese vertolking betreft van het opzwepende Sevilla in de Spaanse revolutie. Zelfs de kanariegele uniforms van de opdravende soldaten maken een sombere, onderdrukte indruk. De toon is gezet, wanneer de choreografie wordt ingezet. Dat opera niet over dansen gaat, blijkt wanneer op kozakachtige wijze de flamenco wordt geïnterpreteerd. Het lukt me niet om een giechel te bedwingen, terwijl een man links van ons tranen in zijn ogen heeft. Mogelijk is hij er ook van geschrokken.

Dan wordt er ingezet. De titelfiguur ziet er allicht uit als een vluchtig opgesmukte travestiet, haar vocalen trillen dwars door dit beeld heen. Ondersteund door twee nog vluchtiger opgesmukte sopranen, knallen zij het theater door- dwars door mijn oppervlakkige beschouwingen. Ik bedenk me, dat ze op de binnenlandse steppe van hun weggestopte staatje waarschijnlijk weinig middelen hebben tot hun beschikking. Geleidelijk aan ontwikkel ik een nieuw respect. Wanneer de mannelijke hoofdrolspeler zijn liefde aan Carmen verklaart met een donderende tenor, ben ik bijna letterlijk om. Zoveel kracht en tegelijkertijd finesse, als een Spicy Sour 43. Net als bij deze cocktail, kun je na een flinke dosis nog amper op je benen staan. Drie uur later ben ik overdonderd, uitgeput en dronken van geluk. 

Spicy Sour 43
§  40 ml Licor 43, liever iets teveel dan te weinig
§  15 ml geklopt eiwit (geen room, geen suiker)
§  Sap van 1 halve citroen
§  Crushed ice
§  Gedroogde chilipeper, vermalen tot poeder
§  Geraspte citroenschil

Schud het eiwit, de likeur en het citroensap in een shaker met ijsblokjes tot het een karnemelkachtige structuur heeft. Schenk het goedje door een strainer* in een tumbler met crushed ice. Top af met een flinke snuf gedroogde chilipeper en stukjes citroenschil.

*als je geen strainer hebt, gebruik dan een zeefje of desnoods een schuimspaan- wees creatief