Als het gaat om
mijn verjaardag, kan ik mij dankzij een gemêleerde vriendengroep altijd
verheugen op een verrassende diversiteit aan cadeaus. Mijn mannelijke maten
feliciteren mij doorgaans met flessen drank, om deze vervolgens zelf op te
drinken en een gat in het geheugen te slaan. Mijn vrouwelijke vrienden
daarentegen, kiezen voor een verrijkende ervaring om voor altijd te herinneren.
Zij luisteren dan ook, wanneer ik (ongetwijfeld in een beschonken bui) zeg dat
ik een opera meegemaakt wil hebben voordat ik dit leven uitzing. Persoonlijk
zou ik een ander adviseren om dit kunstgenre te proeven, door een workshop te
bezoeken of een theatervoorstelling met operafacetten. Mijn vriendinnen
daarentegen kozen ervoor om voor de volledige trip te gaan met Georges Bizets
honderdtachtig minuten durende ‘Carmen’.
Wanneer we het
Rotterdamse Luxor binnenkomen, valt als eerste op dat men zich uiterst chic
heeft gekleed voor de gelegenheid. Wat een verademing in dit tijdperk, waarin
men met sokken onder hun slippers en een heuptas klakkeloos binnenwandelt in de
vergane glorie van een casino. Even wanen we ons in Milaan, wanneer lange
avondjurken en klassieke tenues de ville tevoorschijn komen bij het afgeven van
de jassen aan de garderobe. Ondanks onze sneloverwogen parkeeractie waarmee we
het terrein barricadeerden voor alle uitgaande verkeer, zijn wij stijlvol te
laat. Haastig geven we onze acte de présence op de toegewezen vierde rij van
het balkon.
Het eerste wat
opvalt wanneer de doeken openslaan, is dat het gezelschap uit de door Rusland
omsloten republiek Tatarije niet de schoonheidsprijs verdient. Het is zichtbaar
in de decors en kostuums, dat het een Noordoost-Europese vertolking betreft van
het opzwepende Sevilla in de Spaanse revolutie. Zelfs de kanariegele uniforms
van de opdravende soldaten maken een sombere, onderdrukte indruk. De toon is
gezet, wanneer de choreografie wordt ingezet. Dat opera niet over dansen gaat,
blijkt wanneer op kozakachtige wijze de flamenco wordt geïnterpreteerd. Het
lukt me niet om een giechel te bedwingen, terwijl een man links van ons tranen
in zijn ogen heeft. Mogelijk is hij er ook van geschrokken.
Dan wordt er ingezet.
De titelfiguur ziet er allicht uit als een vluchtig opgesmukte travestiet, haar
vocalen trillen dwars door dit beeld heen. Ondersteund door twee nog vluchtiger
opgesmukte sopranen, knallen zij het theater door- dwars door mijn
oppervlakkige beschouwingen. Ik bedenk me, dat ze op de binnenlandse steppe van
hun weggestopte staatje waarschijnlijk weinig middelen hebben tot hun
beschikking. Geleidelijk aan ontwikkel ik een nieuw respect. Wanneer de
mannelijke hoofdrolspeler zijn liefde aan Carmen verklaart met een donderende
tenor, ben ik bijna letterlijk om. Zoveel kracht en tegelijkertijd finesse, als
een Spicy Sour 43. Net als bij deze cocktail, kun je na een flinke dosis nog
amper op je benen staan. Drie uur later ben ik overdonderd, uitgeput en dronken
van geluk.
§ 40 ml Licor 43, liever iets teveel dan te weinig
§ 15 ml geklopt eiwit (geen room, geen suiker)
§ Sap van 1 halve citroen
§ Crushed ice
§ Gedroogde chilipeper, vermalen tot poeder
§ Geraspte citroenschil
Schud het eiwit,
de likeur en het citroensap in een shaker met ijsblokjes tot het een
karnemelkachtige structuur heeft. Schenk het goedje door een strainer* in een
tumbler met crushed ice. Top af met een flinke snuf gedroogde chilipeper en
stukjes citroenschil.
*als je geen
strainer hebt, gebruik dan een zeefje of desnoods een schuimspaan- wees
creatief
No comments:
Post a Comment