PIKANT; STORY OF MY LIFE: Puur drama met een korrel zout

Soms vraag ik me af of ik stiekem gefilmd word. Dat ik de nietsvermoedende hoofdpersoon blijk van mijn eigen waargebeurde drama, terwijl ergens een onzichtbare regisseur allerlei sensationele plotwendingen bedenkt. Dit jaar begon met een geweldig intro, dankzij een droomvakantie en een filmisch huwelijksaanzoek. Precies op het moment dat ik me comfortabel begon te voelen in het geluk, stortte mijn wereld op overdreven theatrale wijze in. Terwijl alles kapot, dood of op ging, raakte ik langzaam uit de beste rol van m’n leven. Die van mezelf. Ach ja. Alles voor de kijkcijfers.

Misschien herken je het wel, dat je ineens merkt dat je jezelf aan het spelen bent- en niet aan het zijn. Doordat van alles in het water valt, is je hele zelfbeeld vertroebeld. Ik voelde mezelf ineens zo’n aandachtsgeil wijf dat tegen iedereen klaagt over haar taille, niet doorhebbende dat iedereen zich meer irriteert aan haar opgeblazen kutkarakter. Terwijl mensen om mij heen vroegen waarom ik in godsnaam zoveel werkdruk op mij nam, vond ik dat ze zich niet zo moesten aanstellen en probeerde een burn-out. Deze uiterste vorm van stress is hartstikke hip en kun je helemaal zelf creëren in 3 simpele stappen:

1. Laat het je overkomen. Het heeft geen zin om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen keuzes op werkvlak, er is altijd iemand anders die jouw problemen beter kan oplossen.
2. Stop met relativeren. Natuurlijk zijn er mensen die veertien uur per dag werken van hun twaalfde tot hun zeventigste jaar op een katoenplantage, maar zij begrijpen niet hoe zwaar het is voor je rug om de hele dag achter een bureau te zitten.
3. Ga tot het gaatje. Omdat trots hoger gerangeerd staat dan realiteitsbesef, heeft het geen zin om toe te geven dat je hier wellicht niet voor gemaakt ben. 

Kort daarna liet ik mijn kat inslapen. Die vond het een uitgerekend moment om ongeneeslijk ziek te worden. Om het schokeffect te waarborgen, belde mijn vader daarna of ik zin had om langs te komen vanwege zijn onlangs opgelopen longembolie. Een uitstekende gelegenheid om tussen de koppige knalruzie van mijn vriend en zijn aanstaande schoonmoeder weg te glippen. Hm… wat miste er nog? Oh ja, saldo op mijn bankrekening. Ik weet nog hoe ik in mijn bed naar het plafond lag te staren, dat op drie verschillende plaatsen lekkage vertoonde. Toen knapte er iets.

“CUT!”

Ik weet niet meer waar ik de regie precies uit handen heb gegeven, maar dit kan ik toch zelf veel beter? Waarom de boel romantiseren, terwijl de naakte waarheid de meest ongelooflijke roman is? Langzaam voelde ik hoe een onvermijdelijk doemscenario veranderde in een bijtende satire. Ik besefte me dat de rol van allesbespottende sociopaat mij op het lijf was geschreven, dikgedrukt op mijn nog altijd groeiende taille. Als het leven klote is, kun je het in elk geval smaakvoller maken door het te nemen met een flinke korrel zout. Leedvermaak is tenslotte het beste vermaak, vooral als het van jezelf is. Dus dit is het, mijn kant van mijn eigen verhaal. Kom maar op met die Oscar.

Zoute chocopopcorn

Op deze manier kun je met enkele ingrediënten de perfecte popcorn maken, zonder ongepofte korrels en met een krokante bite.

·         Een handvol pofmaïs
·         Kokosolie
·         Pure chocolade
·         Grof zeezout

Rasp de chocolade en steek hierbij regelmatig wat in je mond. Verhit de olie in een ruime pan, de bodem moet bedekt zijn met een dun filmlaagje. Leg drie maïskorrels in de olie en sluit de pan af. Nadat je drie keer ‘pop’ hebt gehoord, haal je de pan van het vuur en verdeel je de overige maïskorrels over de bodem. Zeg 30 keer ‘chocopopcorn’ en zet de pan weer terug op het vuur. Zodra de korrels zich ontpoppen, houd je de deksel licht schuin om de hete stoom te laten ontsnappen en schud je de pan heen en weer. Wanneer je drie keer ‘chocopopcorn’ kunt zeggen tussen twee pops, haal je direct de pan van het vuur. Strooi de chocoladerasp en zout naar smaak over de popcorn, wanneer deze nog warm is.